هیب از غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

                                                  دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه سر منزل عشققی

                                                  بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

ابی که برآسود زمینش بخورد زود

                                                 دریا شود ان رود که پیوسته روان  است

از تو دل کندنم اه و زمانه

                                                این دیده از ان روز خوناب فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین

                                                  بازیچه ایام دل ادمیان است

دل بر گذر قافله لاله و گل داشت

                                                این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری

                                                 بینی که گل و سبزه کران تا به کران است