در سوگ مرگ ان سپید سار پیر

بساویدن و ستردن

را چون اتش می افروزیم

بهار جانی است

به مرگ لباس ارقط

پلیسه هزار رنگ

بر جامه زمین می اراید

طلیعه بهار

 طنین گامهای سواران

خرامنده تجدد است

رایکایانی تنومند

استوار در نبرد

سپیدساران را به خاک و خون میکشند

به اتش میکشند کجاوهای

قافله غمگساران عجوز

غرایم بهار به شیلان کشیدن

طراوت مویسیقی رویدن است

اما ای پیر فرسوده من

در سوگت اگر همگان

بر سر محفلان اواز خوانند

در وداعت گریه باران و عزای شب و پامنبر باد را راه می اندازم

بدرود ای بیرنگ من

بدرود ای عروس فصول

بدرود

اما تمام روزها را

به انتقامت از بهار

در پرپر کردن و اتش کشیدن

به انتظار سواران خزان می نشینم

صدای نهیبی است.

   سبوعیت غریبی است .

چنان امروزه تارپودهای آسایش

زه فرش زیرپای آدمآن بی سقف دزدیده است

که خواب شبانه هم

امروزه یک آرزوست .

      جان را در جولانگاه اتش و مهر رها باید کرد

                تن را در اسمان.ان تجلیگاه ازادی پرواز باید داد

ستیز ستیزگران

    اوردگاه پلشتیها

   میدان خون باری مینماید

اه از ان نرگی مست که چه جادو انگیخت

   جامه مندرسی سر به اسمان خراشها کشیده

بر صلیبی محتوم

      در انتظار شبی به درازای مرگ

                        در مسلخ مسقط این مغاک عمیق تر از پست

به امید کدامین افسانهای مسطور بر کتابی از کلماتی

  سوار بر باد

                 سیفوروار

    بر این سخنان ضمخت تازیانه میزنی؟؟؟

                      دریوزگی و درویشی

               بر طبقی از عشق

 بر درگاه یا خوانچه های

             این دژآباد چرا؟؟؟؟؟

 زمام به دست گیر

 سوی ان سپیده

      ز رعاع بگریز

ازادی رفعت بگزین

    خوار کردن هر انچه خوار است

 بشتاب.................

     اه ای ادمی

          زمان را با شمار گام ما مسنج

 شب هروز و هروز

        فیروزه زمان زما میقابد

                        بشتاب................

دیشب با دیدن فیلمی از سرگذشت موزیسینی چنان شوریده و متاثر شدم که چاره ای جز خالی کردن خشم خود از ادمی را با شعر  نداشتم...........اه ای ادمی.....