| تبليغات | X |
قصه ان پیر قصه گوی
ان محفل یکی از شب های زمستانی
زمزمه اواز هر لحظه من است
یادم می اید با صدای گر گرفته
با صدای دو رگه همراه با حلقه حلقه های دود سیگار
قصه پرداز ان شب ما بود
قصه اش اشنا بود
قصه ای از ردپا های ادمی در لا به لای
پاورق های وجب به و جب خاک فراموشی
سخنش را زیاد دور نبرد
در همان یک قدمی. در چارچوبی از یک اتا ق
در تاریکی ان هم نقاشی بدون نور کشید
در کمین لحظه ای از خاموشی اش
پرسیدم!!!؟؟
چرا از ان سخن می گوی؟؟
قصه ای اشنا می نمایدمان
از ان دور دستها بگو
از حافظ و مولانا و قصه های شاه پریون بگو
از خدا بگو!!!
پوزخندی کلام را در خاموشیش
چون نوری در کورسوی از تاریکی حرف هام تا باند
گفت لا به لای پاورق های فراموشی
کجا سراغی از خودت می یابی
تا حال از حافظ و مولانا و خدا
سخنی رانم؟
کجا سراغی از ایمان و سیب و شقایق یافت می شود؟
از هر یاد رنگین خاطره ها
از تو باید سخن بگویم
از قصه هزار باره تو باید بگویم
تا انگاه که یافتمت از انها
چون قصه شبهنگام زمزمه خوابی اسوده باشدت
تا در شپیدی شپیده دم نوشته هایی
پر از خود و خدا در صفحات تمامی یاد بود ها باشدت
از ان شب در انتظار رنگ سرخاب گون فلق
خود را بیاد اوردم
یادم امد!!!!!!!!
نامم ارش است
قدی بلند موی پریشان
رنگ مورد علاقه ام سبز است
با گمانی ساده در انتظار ماندم تا سپیده دم
در تاب شنیدن قصه های حافظ و مولانا و خدا
هر ثانیه چون هفته ها میگذشت
صبح شد!!!!
با صدای بلند گفتمش من ارشم
خود را یادم است!!تو را هم سر طاقچه ازاز یاد نبرده ام
کجاست نفحات باد صبای حافظ؟
کجاست رستم دستان مولانا؟
من در لابه لای ورق پاره های اسمم ارش را یافتم
ان منم!!!جز این چیزی یادم نمی اید!!؟؟؟؟
اما نه پاسخی؟؟؟
نه ردپای!!!
نمی دانم!!!
گویا شیزو فرنی گرفته ام؟؟!!!
کجا بودم؟
کدام بودم؟ کجا میروم؟
انگاه با اهی از افسوس
خورشید را که در پستوی از تاریکی ها امده بود
گفتم:که سپیده دم را گوی دگر نیاید
بند هروز و هروز در حلقه ای از تکرار است
به گو دیگر نوحه گری نکند
که روزی دگر از عمر گذشت و من همچنان
در کتابی از خود تنها دنبال دو خط از خود میگردم
نمی دانم؟!!!
خود را یادم نمی اید!!!
کجا اورا جا گذاشته بودم؟؟؟
بین دال و میم دوستت میدارم؟
یا لابه لای لبهای سرخ لبخندهای دلبرانه؟
یا در بند نگاه های لوند دلبرانه؟
یا توی تاکسی در مسیر خانه؟
نمی دانم!!!!
یاد نمی اید کجا اخرین بار خودم را دیدم؟؟
راستی شما چی؟؟؟؟
ایا تا به حال خود را در خیابان های شلوغ و پر از هم همه
پر از غریبه
پر از بیکسی
گم کرده یا جا گذاشته اید؟؟؟؟
اگر خدای ناکرده خود را گم کرده باشید
کجا سراغی از خود دارید؟؟
بگو شاید سری هم به انجا زدم!!!
درست است که زیر بوته باد سر بر خشت خالی نهاده ام
درست است که طاقت تشنگی در من نیست
اما با این همه گمان ممبر که در برودت این بادها خواهم برید
از جنوب که امدم لهجه ام شبیه سوال و ستاره بود
من شمال و جنوب جهان را نمی دانستم
هر کوی که پیاله ابی میدادند
گمان ساده میبردم که از اولیائ باران است
سر اغاز تمام پهنه ها فقط میدان توپ خانه و کوچهای سر چشمه بود
اصلا می ترسیدم از کسی بپر سم که این همه پنجره برای چیست؟؟!!
یا این همه ادمی چرا به سلام ادمی پاسخ نمی دهند
از جنوب که امدم حادثه هم بوی نماز و نوزاد سه روزه میداد
و اسان ترین اسامی ادمیان واژگانی شبیه باران و بوسه بود
زیر ان همه باران بی واهمه هیچ کبوتری خیس و خسته به خانه باز نمی امد
روسپیان خواهران پشیمان اب و اینه بودند
اما با این همه کسی از من خیس از من خسته نپرسید
که از نگاه نادست و طعنه تاریک می تر سم یا نه؟؟!!!
که از هجوم نا به هنگام لکنت و گریه میترسم یا نه؟!!
که اصلا اییییی ساده اهل کجای؟
اهل کجای؟که خیره به اسمان حتی پیش پای خودت را نمی پای؟
باز میرفتم !!!
میرفتم میدان توپ خانه را دوووور میزدم
و باز می امدم همانجا که زنی فال حافظ و عشوی ارزان میفروخت
دل و دست بیدی در باد دل و دست بیدی در کنار فواره ها می لرزید
و من خودم بودم!!
شناسنامه ای کهنه و پیراهنی پر از بوی پونه و پروانه های بنفش
حالا هنوز گاه گاه سراغ گنجه که میروم
میدانم تمام ان پروانه ها مرده اند
حالا پیراهنه چرک ان سالها را به در می اورم
می گذارم روبروی صحنی از سکوت ان سالها و می گریم می گریم
چندان بلند بلند که باران بیاید
و بدانم که همسایه ام باز مهمان موسیقی دارد
حالادیگر از ندانستن شمال و جنوب جهان بغزم نمی گیرد
حالا دیگر از هر نگاه نادرست و طعنه تاریک نمی ترسم
حالا دیگر از هجوم نا به هنگام لکنت و گریه نمی ترسم
حالا برای واژگان خفته در خمیازه کتاب غصه بسیار نمی خورم
حالا به هر زنجیری که مینگرم بوی نسیم و ستاره می اید
حالا به هر قفلی مینگرم کلام کلید و اشاره میبارد
هی!!!! شاعر که میشوی!!
خیال ان توی حکومت توست
باور کنید!!!!!!
من ساده ساده به ابن ستاره رسیده ام
من از شکستن طلسم و تمرین ترانه به سادگی های حیرت دوباره رسیده ام
درست است من هم دعاتان میکنم
تا دیگر از هرنگاه نادرست نترسید
از هر طعنه تاریک نترسید
از پسین و پرده خوانی غروب
یا از هجوم نا به هنگام لکنت و گریه نترسید
دوستتان دارم ای ساد گان صبور
سید علی صالحی(خواب یک ستاره)
که تیغی بر دل میزند
خون را در سیلابی از احساس
چون ابی شراب گون روان میکند
شعر بساطیست گسترده تر
از هر وسعت بی انتهایی
که خیال و اندیشه و احساس را
در ضیافتی گرد هم می ارد
شعر می نابیست غوطه ور در اندیشه ها
مستی سر مست تر از خیال
رقصنده ای رقصنده تر از احساس
شعر برگ ریزان کلمات است
در خزان دلتنگی ها
شعر پرگاریست رسام
دایرهای به مر کزیت هستی
شعاعی به درازای عشق
شعر کبوتران کابوس امام رضا ست
پیامی مقدس تر از پرواز
شعر تنها منجی نجوا گر ازادیست
به ان که افسار به اسب چموش
شعر بسپارم تا سفری اغاز کنم
حایلی نازک تر از یک لبخند
لحظه عاشق شدن
مجالی کوتاهتر از یک نگاه
اوج زنده ماندن
دم باز دمی شیرین تر از یک نفس
بس است.................
فرصت را
عمق نگاهی عاشقانه
غم را
در شکستن لبخندی دلبرانه
زندگی را
تیکتاک هر نفس دقایق
در استشمام هوای پر از بوی کلمات کدامین جمله بهترین گزینه است برای نفس کشیدن؟
مراست این عشق
ترسی از نترسیدن
وحشتی از ارام خسبیدن
در این فاصله های دور چه گام های نزدیک
مراست این عشق
مجال سکوت در بند هم همه نجوایی مسکوت
دهشتی دهشت انگیز
خوابی مست الود
در این اشفته بازار چه کور راهی باریک
مراست این عشق
نه سینه ای ابری
نه اشکی بارانی
در این وادی غم چه بیابانی خشک و کویری
مراست این عشق
