وگر به خشم روی صد  هزار سال زمن           به عاقبت به من ای که منتهات منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی؟       که نقش بند سراپرده رضات منم؟

 نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی            مرو به خشک که دریای با صفات منم؟

  نگفتمت که چون مرغان به سوی دام مرو؟    بیا که قوت پرواز و پر و پات منم؟

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند؟            که اتش و تپش و گرمی هوات منم؟

نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند؟           که گم کنی که سرچشمه صفات منم؟

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهات            نظم گیرد که  خلاق بی  جهات منم؟

اگر چراغ دلی دان که ره خانه کجاست          وگر خدا سفتی دانک کدخدات منم

                                                                                                                                                                  _{حضرت مولانا}

ادمی از انروز که چشم گشود ز نور به ظلمت ره گشود حال گویند تنها ز برق زمرد ان در گران عشق است که کورسوی از این ظلمت سر برارد.ظلمت برون راهیست رو به سوی  روشنای درون.ما هست و نیست را در برون جویم و در این تنگنای غم کورمال کورمال از این سو به انسو سر میکشیم و انگاه معمای هستی جز در نهان خانه دل نیست.اما زعشق باید اتشی افروخت تن را که روشنایش چراغ رهم و گرمیش قوت جانم و انگاه سفری اغاز کنم رو به سوی روشنی انچه همه روشنی از اوست.

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری   دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه سرمنزل عشقی بنگر       که از خون تو به هر گام نشان است

ابی که بر اسود زمینش بخورد زود           دریا شود ان رود که پوسته روان است

از تو دل کندنم اه و زمانه این دیده             از ان روز خون اب فشان است

دردا و دریغا که در این  بازی خونین            بازیچه ایام دل ادمیان است

دل بر گذر قافله لاله و گل داشت               این دشت که پا مال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری                   بینی گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من اموز شنیدی                دردیست در این سینه که همزاد جهان است

از داد و وداع ان همه گفتند و نکردند           یا رب چقدر فاصله دست و زبان است

خون میرود از دیده در این کنج صبوری         این صبر که من میکنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که ان گوهر مقصود            گنجیست که اندر قدم راه راهروان است 

                                                                                                                                                               _{ه.الف.سایه}

نوای اشنا از سازی اشنا از کوی اشنا بر میخیزد که چنان بر در دل می کوبد که گویا خبری از  یار اشنا دارد. همان که در غم دوریش اکنون چندی است رو سوی دشت خشکیده ان سوی پنجره این تنگنای غم فراقش دارم.و انچنان به افتاب انتظارش که در افق دوردست این سرای ماتم زده از نا امیدی نگریسته ام که چشمانم همچو تابش سرخ گونش خون اب فشان است. انتظارش را تا به شب هنگام با نالهای که به ذل میشکنم در بازار غمش خریدارم ورنه شب هنگام را جز به خفتنی به اسایشی مرگ از این ظلمت بی او سر کردن  نتوان.